قانون هایی که در ارتباط با ویژگی های عمل جوشیدنو تاثیر عامل های بیرونی بر آن کشف شده اند، چنین بیان می شود.

قانون اول: در فشار معین هر مایع خالصی در دمای معینی آغاز به جوشیدن می کند، که آن را دمای جوش یا نقطه جوش آن مایع می نامند. چنانچه عمل جوشیدن در فشار یک اتمسفر انجام گیرد، دمای جوش آن را دمای جوش استاندارد می نامند. مثلاً در فشار یک اتمسفر آب در دمای ℃ 100 به جوش می آید که آین دما را دمای جوش استاندارد آب می نامند.

قانون دوم: در صورت خالص بودن مایع، در همه مدت جوشیدن، دمای جوش آن ثابت باقی می ماند.

قانون سوم: هر مول از یک مایع در دمای جوش خود، مقدار معینی گرما جذب می کند تا بدون تغییر دما، تغییر حالت داده از مایع به بخار تبدیل شود. این مقدار گرمای جذب شده را گرمای نهان تبخیر، یا گرمای تبخیر مولی آن می نامند. (آنتالپی تبخیر مولی) مثلاً گرمای تبخیر مولی آب در نقطه جوش استاندارد آن KJ/mol 1/23  است.

قانون چهارم: چون هر مایع در دمایی به جوش می آید که در آن دما، فشار بخار آن با فشار محیط برابر باشد، اگر فشار محیط که بر سطح مایع وارد می شود کم یا زیاد باشد، دمای جوش آن پایین می آید و یا بالا می رود. بر اساس این قانون است که آب خالص در فشار یک اتمسفر، در دمای ℃ 100 شروع به جوشیدن می کند. اما مثلاً در تهران که ارتفاع بیشتری از سطح دریاهای آزاد دارد و فشار هوای محیط در آن کمتر است، آب خاص در ℃ 96 و یا در شیراز در دمای ℃ 5/95 شروع به جوشیدن می کند.

قانون پنجم: وجود هر نوع ناخالصی غیر فرار به صورت حل شده در یک مایع، سبب بالا رفتن دمای جوش آن می شود. زیرا این نوع ناخالصی ها فشار بخار مایع را کاهش می دهند و از سرعت و شدت تبخیر آن می کاهند.